Προσωπικά

Για το Πιο Γλυκό Κομμάτι της Ζωής μου!

6

Ξημερώνει 19 Απριλίου, η πιο σημαντική μέρα της ζωής μου. Σαν σήμερα ήρθες στην ζωή μου πριν 9 χρόνια! Γράφω και μου φαίνεται σαν ψέμα το ότι πέρασαν κιόλας 9 χρόνια που σε έχω κοντά μου! Σε θυμάμαι μια σταλιά να σε παίρνω στην αγκαλιά μου και να έχεις ανοιχτά αυτά τα ματάκια τα όμορφα και να με κοιτάς με απορία. Είσαι ότι πιο γλυκό και όμορφο έχω στην ζωή μου. Κάθε μέρα που περνάει σε βλέπω να μεγαλώνεις, να αποκτάς εμπειρίες, να γίνεσαι αντράκι και δεν το πιστεύω πόσο τυχερή είμαι! Γιατί αξιώθηκα να μεγαλώνω ένα παιδί. Δεν ξέρω πόσο καλή μαμά είμαι, αν είμαι πάντα σωστή, ξέρω όμως ότι είσαι More >

Η Θάλασσα έχει Όρια, οι Βαθιές Επιθυμίες δεν Έχουν!

0

Βράχια γυμνά το περιβάλλουν και λίγο πράσινο πτωχό, το ξένοιαστό μας χωριουδάκι, τον όμορφό μας Ποταμό.

Σπιτάκια ολόλευκα που ανεβαίνουν σιγά σιγά απ’ το Γιαλό πάνε για λίγο να ξαπλώσουν στ’ απόσκιο του βουνού το σκιερό.

Εκεί που μουρμουρίζει η φτέρη τραγούδι ολόγλυκο και χαρωπό και πλάθει όνειρα για ένα μέλλον πιο ευτυχισμένο και λαμπρό.

Τη θάλασσα ανοιχτά κοιτάζει, πότε γαλάζια να ηρεμεί και πότε πάλι ταραγμένη μ’ αφρούς και κύματα να απειλεί.

Με την Ανάληψη προστάτη που διώχνει κάθε κίνδυνο, κάθε κακό, πάντα θα στέκει ευτυχισμένος και όμορφος ο Ποταμός.

Ευάγγελος Ι. Νομικός

Αφιερωμένο More >

Ο Καλύτερος φίλος….

0

Μια ιστορία από τον Paulo Coelho.

Ένας άντρας, το άλογο και ο σκύλος του περπατούσαν σε έναν δάσος. Καθώς περνούσαν κάτω από ένα τεράστιο δέντρο έπεσε ένας κεραυνός και τους έκανε και τους τρεις στάχτη. Όμως ο άντρας δεν κατάλαβε ότι είχε εγκαταλείψει αυτόν τον κόσμο, και συνέχισε την πορεία του με τα δυο του ζώα (κάποιες φορές περνάει κάποιος χρόνος μέχρι να συνειδητοποιήσουν οι νεκροί την καινούρια τους κατάσταση). Ο δρόμος ήταν πολύ μακρύς και ανέβαιναν σε ένα λόφο. Ο ήλιος ήταν πολύ δυνατός κι αυτοί ίδρωναν και διψούσαν Σε μια στροφή του δρόμου είδαν μία πανέμορφη μαρμάρινη πύλη που More >

Αμοργιανός Γάτος!

4

Γειά σου Batman!!

(περισσότερα…)

Μην Γίνεσαι Πεπρωμένο…

0

Μνημοράκια Αμοργός

Πόσο πολὺ σὲ ἀγάπησα ἐγὼ μονάχα τὸ ξέρω. Ἐγὼ ποὺ κάποτε σ᾿ ἄγγιξα μὲ τὰ μάτια τῆς πούλιας. Καὶ μὲ τὴ χαίτη τοῦ φεγγαριοῦ σ᾿ ἀγκάλιασα καὶ χορέψαμε μὲς στοὺς καλοκαιριάτικους κάμπους. Πάνω στὴ θερισμένη καλαμιὰ καὶ φάγαμε μαζὶ τὸ κομένο τριφύλλι. Μαύρη μεγάλη θάλασσα μὲ τόσα βότσαλα τριγύρω στὸ λαιμὸ τόσα χρωματιστὰ πετράδια στὰ μαλλιά σου. Καὶ μὴ γελᾶς καὶ μὴν κλαῖς καὶ μὴ χαίρεσαι. Μὴ σφίγγεις ἄδικα τὰ παπούτσια σου σὰ νὰ φυτεύεις πλατάνια Μὴ γίνεσαι ΠEΠPΩMENON

Νίκος Γκάτσος ΑΜΟΡΓΟΣ

Go to Top